İyimserlik, Kötümserlik, Güven Bunalımı

İyimserlik, kötümserlik ve güven hissi insanların gelecekten beklentilerinin gerçekleşmesini belirleyen en önemli etkenlerdir. Kişinin motivasyonunu bu duygular belirler ve insan sağlığında büyük önem taşırlar.

Hayatta bir amaç olmadan hareket olmaz. Beklentiler her zaman vardır ve amaca ulaşmaya güven duymak iyimserlik, şüpheye düşmek ise kötümserlik olarak yorumlanır. Kişi şüphedeyse ve güven duymuyorsa bir hareket başlatmaz.

İyimserler güvende ve ısrarcıdır, gelişmelerin yavaş ve zor olmasına rağmen güvenlerini kaybetmez. Kötümserler ise şüpheli ve kararsızdır. Sıkıntıyı fazla abartırlar. İyimserler sıkıntının başarı ile aşılabileceğine inanırlarken, kötümserler felaketi bekler. Bu farklılık insanların yaşadığı tecrübelere risklere ve tehditlere karşı koymayı da belirler.

Dünya denen gezegende en büyük zenginliğimiz güvenebileceğimiz dostlarımızın olmasıdır. Bana göre bu paradan daha önemlidir. Çünkü parayla her şeyi satın alabiliriz ama gerçek dost satın alamayız..Güven duymanın güzelliğini anlatacak bir kıssayı sizlerle paylaşmak  istiyorum.

“Savaşın en kanlı günlerinden biriydi. Asker, en iyi arkadaşının az ilerde kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar. Tam siperden dışarı doğru bir hamle yapacağı sırada, başka bir arkadaşı onu omzundan tutarak tekrar içeri çekti.

- Delirdin mi sen? Gitmeye değer mi? Baksana delik deşik olmuş. Büyük bir ihtimalle ölmüştür. Artık onun için yapabileceğin bir şey yok. Boşuna kendi hayatını tehlikeye atma dedi.
Fakat asker onu dinlemedi ve kendisini siperden dışarıya attı. İnanılması güç bir mucize gerçekleşti. Asker, o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı. Onu sırtına aldı ve koşa koşa geri döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandılar. Fakat cesur asker yaralı arkadaşını kurtaramamıştı. Siperdeki diğer arkadaşı;
- Sana değmez demiştim. Hayatını boşu boşuna tehlikeye attın dedi.
- Değdi, dedi, gözleri dolarak, değdi…
- Nasıl değdi? Bu adam ölmüş görmüyor musun?
-Yine de değdi. Çünkü yanına ulaştığımda henüz sağdı. Onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için. Ve hıçkırarak arkadaşının son sözlerini tekrarladı;
-Geleceğini biliyordum….Geleceğini biliyordum…”

 Güven vermek önemlidir. Güven duymak önemlidir. Duyulan güveni boşa çıkarmamak daha da önemlidir. Çevremize bakalım böyle dostlarımız varmı? Gerçekten böyle bir dosta sahip olmak da harika bir duygu.

 Birde kendimize şu soruyu  soralım acaba çevremize bu güven hissini verebilmiş miyiz?